Wat ik weet nu de eindmeet van mijn doctoraat in zicht komt. Maar wat ik liever aan het begin had geweten.

De weg naar een publicatie is lang.

En dan heb ik het niet alleen over de uren, dagen en weken die je spendeert aan het uitzetten van de onderzoekslijnen, de literatuurstudie, het verzamelen van de data, het uitschrijven van jouw hersenspinsels,… Maar ook over de ontelbare feedback- en revisierondes een onderzoekspaper doormaakt, waardoor je het pad soms bijster raakt en op een zijspoor terechtkomt. Wat je dan opnieuw tijd kost om op het juiste spoor te raken.  En wanneer de onderzoekspaper dan eindelijk af is en ingediend bij het wetenschappelijke tijdschrift van jouw keuze, dan begint het eigenlijk allemaal opnieuw. Gelukkig is dat het allemaal waard wanneer je uiteindelijk jouw naam bovenaan de paper ziet prijken.  

De aanhouder wint.

Sommige dingen in het leven van een doctoraatsstudent vragen tijd. En dan heb ik het niet enkel over een wetenschappelijke publicatie. Ook de juiste invalshoek bepalen, de juiste vragen stellen, de juiste literatuur vinden en consulteren, de juiste analysemethodes toepassen kost tijd. Neem daarvoor dan ook de tijd om dat goed uit te zoeken. Je zal soms twee stappen vooruitzetten en de dag erna drie stappen achteruit. Niet opgeven is de gulden regel.

All day, everyday mag niet jouw onderzoeksmotto zijn.

Las zo nu en dan een onderzoekspauze in en focus je op iets anders. Een korte (of langere) pauze kan je helpen om alles wat je hebt gedaan of neergepend vanuit een ander perspectief te zien. En laat nu net die nieuwe inzichten van levensbelang zijn voor de kritische geest van een onderzoeker. Probeer daarom ook om een vast werkritme aan te houden. Van ’s morgens tot ’s avonds enkel en alleen naar een computerscherm staren, dat is niet vol te houden. Zorg dus voor variatie in jouw dag en voel je niet schuldig tijdens een Netflix-marathon of een weekje weg met vrienden of familie.

Praten werkt.

En dan heb ik het niet over de dagelijkse praatjes aan het koffieapparaat, wel over de gesprekken waar je je hart even lucht en eerlijk zegt wat er op jouw lever ligt. Dat kan met jouw promotor of medewerkers uit hetzelfde onderzoeksdomein. De meest verrassende gesprekken heb je met mede-onderzoekers die helemaal niets afweten van jouw onderzoek. Je zal al snel merken dat zij met dezelfde twijfels en zorgen zitten. Of die al hebben overwonnen en jou dus op de goeie weg kunnen zetten om dat ook te doen. Even ventileren werkt vaak zeer efficiënt en al zeker wanneer je erna met een oplossing naar huis gaat. We’re all in this together.

Blijven plakken na het werk?

Zéker doen. Maar niet op het werk. Trek er eens, samen met jouw collega’s, op uit en ga na het werk gerust eens een pintje drinken. Zal het gesprek voor 50 % over werkgerelateerde dingen gaan? Waarschijnlijk wel. De overige 50 % van de tijd gaat het over heel andere dingen en wie weet ontdekken jij en jouw overbuur dat jullie een passie voor dezelfde hobby delen. Bovendien zetten zo’n afterworkdrinks de deur misschien wel open naar nieuwe vriendschappen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.